Echt alleen op weg.

Afgelopen dinsdag organiseerde Allesgoed.org en WijzijnMind een bijeenkomst in ‘Klooster Oude Noorden’ in Rotterdam met als titel ‘Depressie en ervaringsdeskundigheid’.

Een aantal weken geleden kreeg ik van Annemiek Lely een uitnodiging (op Facebook) voor deze middag. Het sprak mij gelijk aan maar….zou ik dat wel kunnen? Anderhalve week geleden kwam er een reminder voorbij voor deze middag met daarbij de mededeling dat aanmelden niet meer mogelijk was. Meteen was er paniek in m’n hoofd…. ‘heb ik mij destijds wel aangemeld en wat nou als  ik dat niet gedaan heb? Relax….adem in….adem uit……’ Het zou zomaar mogelijk zijn dat ik dat niet gedaan had met mijn vergietbrein. Maar een bericht vanuit AllesGoed bracht uitkomst… ik had mijzelf aangemeld.

De reis.

Het volgende onderdeel was: hoe ga ik daar naar toe? Met de auto of met de trein?

De auto is heerlijk ‘veilig’. Kan stoppen wanneer ik dat wil of nodig heb. Kan mijn eigen muziek hard of zacht opzetten. Ik zit ‘veilig’ alleen. Nadeel is wel het parkeren van de auto. Het is midden in ‘Noord’ betaald parkeren. Risico is groter dat ik een ongeluk krijg onderweg. Ik moet altijd alert blijven wat nog veel energie kost.

Ik was de afgelopen weken al twee keer eerder met de trein geweest. Een keer op en neer naar Dordrecht samen met mijn vader. En een keer naar Rotterdam (Fotomuseum) samen met mijn dochter en vader. De trein voelt voor mij nog ‘onveilig’ -zie: Jij? Hoe kan dat nou? Jij bent altijd zo positief.

(ik zet nog steeds een paar stappen achteruit als er een trein aankomt of langs raast). Het risico dat het een groot kippenhok is. Het risico dat er iemand naast je komt zitten of dat je in een vierzitter komt te zitten. Het risico dat, dat en dat…..

Ondanks mijn angst heb ik er toch voor gekozen om met de trein te gaan. En het was inderdaad een groot kippenhok. Het leek wel huize Avondrood op weg was naar een bejaardenbingo ergens in Nederland. En op dat tijdsstip verwachte ik ook niet zoveel scholieren meer. En ja, er kwam iemand naast mij zitten. Met rustgevende muziek in m’n oortjes, iets te lezen op mijn iPad en het buitenuitzicht heb ik het toch gered en kwam ruim op tijd aan.

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *